BIOGRAFIA

HISTORIA ZESPOŁU

Proletaryat to absolutna legenda polskiej sceny rockowej. Od samego początku poruszając się w estetyce crossover, łączyli perfekcyjnie punk, hard core i metal. Kiedy dodamy do tego, mocne, zaangażowane i bardzo bezpośrednie teksty, łatwo znaleźć odpowiedź z czego wynika ta trwająca do dziś fascynacja zespołem. Duża ilość koncertow, piosenki na listach przebojow i przede wszystkim ogromna rzesza wiernych fanow to sytuacja, do ktorej dąży każdy muzyk. Proletaryatowi się udało. Po ponad dwudziestu latach na scenie, zespoł dopracował swoj unikalny, wymykający się porownaniom styl.


POCZĄTKI

Proletaryat powstał w Pabianicach w listopadzie 1987 roku utworzony przez Tomasza "Oleya" Olejnika (ur. 11.01.1965r./ wokal), Dariusza "Kacpra" Kacprzaka (ur. 21.04.1967r./ gitara basowa) i Jarosława "Siemiona" Siemienowicza (ur. 26.09.1964r./ gitara).

Pierwszym perkusistą formacji został Robert Szymański. Dzięki prostej muzyce gitarowej mocno osadzonej w tradycji punk rocka lat 70 oraz tekstom opisującym problemy, z jakimi na co dzień borykają się szarzy, zwyczajni ludzie grupa szybko zdobyła zaufanie punkowej publiczności. Pierwszy koncert odbył się w maju 1988 r. na jednym z lokalnych przeglądów. Wkrótce Proletaryat został zakwalifikowany do konkursu Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie. W 1988 roku nagrane zostaje demo zatytułowane "Revolt", które wyszło w niezależnej firmie Kaszana Warsaw Factory, a podobno nawet i za granicą. Wydawnictwo zainteresowało znanego realizatora dźwięku Andrzeja Puczyńskiego (ex-Exodus), skłaniając go do zaproponowania grupie rejestracji płyty. W trakcie sesji Proletaryat pojechał do Jarocina, skąd wywiózł nagrody publiczności i dziennikarzy. To był pierwszy Jarocin z nową nagroda jury, którą dostał Closterkeller, dlatego później pojawiły się delikatne spory na temat, kto tak naprawdę wygrał. Potem - zdaje się, że do ostatniego festiwalu, Proletaryat grał w Jarocinie jako gość.

Teksty z pierwszej płyty, w rodzaju "Chlajmy" dobrze pokazują, że Proletaryat już wtedy potrafił wypośrodkować między poważnymi treściami a kpinami. Nie był to jednak rockowy kabaret. Chodziło o to, żeby dotknąć poważnych problemów, ale też trochę zakpić. To samo z "Zostanę żołnierzem": tak bardzo chcę pójść do wojska, wezmę karabin i będę strzelał do ludzi...


1990-2000

Niechcący został wtedy pobity też swoisty rekord, bo wydane zostały dwie płyty w jednym roku. Na dodatek pod tą samą nazwą... Najpierw wyszła płyta druga, a potem pierwsza. Wydawca się nie wyrobił - czy czasowo, czy finansowo. Sprzedali "dwójkę" Polskim Nagraniom i one wydały ją na kompakcie. "Jedynka" ukazała się na kompakcie później, już w Izabelinie. A na kasetach kolejność była zachowana. Pierwsza płyta miała swój tytuł: Proletariat przez "i". Druga nie nazywała się w ogóle. Drugi Proletaryat, od koloru okładki, przez fanów zwany jest 'Czerwonym'. Obie płyty, pierwsza i druga, są nie najlepiej nagrane - strasznie dziwnie brzmią gitary.

W grudniu roku 1990 zespół uczestniczył w "Zadymie" na warszawskim Torwarze, w październiku 1991 r. wystąpił w Poznaniu (co udokumentowała kaseta "Proletaryat In Concert" wypełniona kompozycjami z dwóch poprzednich płyt). Miesiąc później zadebiutował na katowickich Odjazdach, które odwiedzał jeszcze trzykrotnie. Do Jarocina w następnym roku pojechał już bez perkusisty Z. Marczyńskiego, którego wymienił Piotr "Zwierz" Pniak (ur. 31. 03. 1971 r.). Z nowym perkusistą grupa brała udział w trasach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, w styczniu 1993 r. występując w poznańskim finale.

W marcu 93 Proletaryat nagrał (z gościnnym udziałem gitarzysty Kobranocki Adama "Burzy" Burzyńskiego) album Czarne szeregi. Płyta jest w zasadzie podporządkowana jednej idei. Teksty charakteryzowały się bezpośredniością wypowiedzi - krytykując instytucję Kościoła ("Czarne szeregi", "Co jest"), piętnując bezmyślność władz ("Wystarczy iskra"), czy też komentując wojenną sytuację w Jugosławii ("W imię nieważnych spraw"). Jest to płyta z potężnie brzmiącymi gitarami i wyjątkowo "potężnie" śpiewającym Oleyem. Po wydaniu "Czarnych szeregów" Proletaryat ruszył wraz z Vaderem w trasę wiodącą po klubach największych miast Polski. Mimo swej odrębności stylistycznej obie grupy spotykały się ze znakomitym przyjęciem. Tournee to zaowocowało albumem "Live 93", wydanym na początku 1994 roku (przez firmę, której współwłaścicielem był Kuba Płucisz z IRY). W dopełniającym ówczesny koncertowy program Proletaryatu "No Woman No Cry" Boba Marleya zaśpiewali w chórkach Peter i Docent z Vadera.

W listopadzie 1994 ukazał się album "IV". Płyta przyniosła utwory powolniejsze i cięższe, przekraczające granice heavy metalu, nadal jednak posiadające wyraźnie zarysowaną linię melodyczną. Największym powodzeniem z "IV" cieszyła się pierwsza w dorobku Proletaryatu ballada "Przemijanie". Zwracał również uwagę rapowany utwór "Na wznak". Po wydaniu płyty grupa odbyła grudniowe tournee razem z zespołem Gdzie Cikwiaty.

W październiku 1995 r. do zespołu powrócił R. Szymański. I już z nowym-starym perkusistą, a także z gitarzystą Piotrem Zalewskim Proletaryat w pięcioosobowym składzie wziął udział w Odjazdach oraz pojechał w trasę jako gość Vadera (obok Sweet Noise i Testora). Z początkiem 1996 roku R. Szymański i P. Pniak zamienili się miejscami, a ponadto odszedł P. Zalewski - w związku z czym Proletaryat powrócił do rozmiaru kwartetu. Jesienią tegoż roku ukazała się płyta "Zuum" - pod względem stylistycznym zbliżona do "Czarnych szeregów", zaś pod względem brzmieniowym do "IV". Pod koniec roku 1996 P. Pniaka zastąpił Robert "Mały" Hajduk.

W 1999 r. ukazał się album "Made In U.S.A.", na którym zespół powrócił do punk rocka. W trakcie sesji nagraniowej z zespołem współpracował gitarzysta Ireneusz "Zuba" Zugaj (eks-Squaw). Zuba odszedł z zespołu w październiku 2003 roku. Dyskografię Proletaryatu uzupełnia składanka "The Best Of..." wydana w 1997 r. z okazji dziesięciolecia grupy, zawierająca wybór najsłynniejszych utworów, uzupełnionych dwoma odrzutami z sesji Zuum ("U mnie dobrze" i "Nie w głowę").


2000-2010

W listopadzie 2003 roku, z okazji 15-lecia zespołu, ukazał się absolutny unikat - reedycja płyty "Revolt". Na CD znalazły się utwory nagrane 14 lat temu, a także nigdzie nie publikowany materiał nagrany w ostatnim czasie. "CD REVOLT" wydany został własnym sumptem z ogromną pomocą przyjaciół i życzliwych ludzi, bez których projekt ten nigdy by się nie udał.

W 2006 roku zespół wydał album "REC". Już w otwierającym nagraniu "Wiedziałem mam" zespół pokazał, że nieobce mu jest łączenie nowoczesnego ciężkiego rocka z skreczami i elementami elektroniki. Spokojniejsze oblicze reprezentują m.in. "Modlitwa" i "Jak ogień i lód". Na singlu ukazał się utwór "Być, czy być". W tym samym roku ukazał się album "Recycling", na płycie znalazły się cztery bonusy pochodzące z sesji nagraniowej albumu "Rec.". Zmodyfikowana została też szata graficzna wydawnictwa, które tym razem wydane zostanie w digipacku. W tym samym roku odszedł z zespołu Jarosław Siemieniowicz, którego zastąpił Konrad „Wołowina” Jeremus.

W 2008 r. do zespołu doszedł nowy gitarzysta Wiktor Daraszkiewicz, który w latach 80-tych był współzałożycielem i gitarzystą zespołu Rezerwat, a w latach 90-tych wydał solową płytę pt. "Z drugiej strony".


OD 2010

Z Wiktorem, zespół nagrał płyte pt. "Prawda" która ukazała sie we wrześniu 2010. Płyta w najdrobniejszych szczegółach oddaje, to co w nas samych jest najbardziej istotne, najbardziej ukryte i najbardziej ludzkie. To jak najprawdziwsza "Prawda" o nas samych (cyt. Oley). Do dwóch utworów – "Ból" i "Ruchomy cel", zespół nagrał teledyski. W grudniu tego samego roku została wydana gra komputerowa Music Master Chopin, do której Proletaryat nagrał anglojęzyczny utwór zatytułowany „Time to Rise”. Zgodnie z wizją gry, był on zainspirowany twórczością Fryderyka Chopina.

13 kwietnia 2015 roku nakładem Agencji Artystycznej MTJ ukazał się album zatytułowany Oko za oko. Płytę promował singel "Nie wyrażam zgody". W tym samym roku zespół wystąpił na 21 Przystanku Woodstock. Podczas koncertu gościnnie wystąpił Tomasz Kasprzyk, dyrektor muzyczny AntyRadia. Grał na skrzypcach i gitarze basowej. W roku 2017, Proletaryat obchodzi swoje 30 lecia istnienia.


INNE PROJEKTY

czyli działalność pozaproletaryacka członków kapeli. Oley zaśpiewał na płycie Piersi i Przyjaciele "60/70" ("Widzę cię w zieleni pól", "Na moście w d'Avignon" i "Szanujmy wspomnienia"), a także wziął udział w koncercie w Katowicach List Do R. Na 12 Głosów poświęconym Ryszardowi Riedlowi, gdzie razem z Dżemem wykonał "Złotego pawia" i "Niewinnych", co udokumentował album "List do R. na 12 głosów". W 1998 r. utworzył ze znanymi z TSA Stefanem Machelem, Januszem Niekraszem i Markiem Kapłonem grupę Totem, która jednak nie doczekała się płyty. Oley z Kacprem wystąpili w teledysku Golden Life "24. 11. 94". Kacper w 1994 wydał kasetę "Peter contra Kacper" dzieląc ją między siebie a Petera - na której przedstawił się jako wokalista. Natomiast Siemienowicz z Szymańskim założyli zespół Anioły, w 1999 przedstawiając album "Anioły". W marcu 2002 Oley nagrał piosenkę do filmu "Tytus, Romek i A" (muzyka i słowa - W. Waglewski). Oley śpiewał też w zespole Virgin Snatch . Robert Hajdyuk grał w zespole Squaw.


OBECNY SKŁAD ZESPOŁU

Proletaryat

Tomasz „Oley” Olejnik – śpiew (od 1987), Dariusz „Kacper” Kacprzak – bas (od 1987), Robert „Mały” Hajduk – perkusja (od 1996), Wiktor Daraszkiewicz – gitara (od 2008),